ابوالهول زنده است

هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود...
هراس من ـ باری ـ همه از مردن در سرزمینی است
که مزد گور کن
از بهای آزادی آدمی
افزون باشد...

 

وبلاگ ابوالهول را به خیال خودشان مسدود کردند، ولی ابوالهول هرگز نمی میرد... همان گونه که سالیان سال و در طی قرون و اعصار از گزند باد و باران و گرما و سرما در امان مانده است. گرچه ممکن است امروز زیباییش به جلوه آن سالیان دوری نباشد که دستان هنرمند تاریخ وجودش را رقم زد، ولی حتی اگر به جبر فرسایش روزگار از پهنه گیتی محو هم شود، هیچ گاه نابود نمی گردد چرا که تاریخ همیشه نامش را بلند و پیکرش را در ژرفنای خود سرفراز نگاه خواهد داشت...

از این به بعد و تا ریشه کن شدن تمام کوردلانی که دیرگاهی نه چندان خواهد پایید که تاریخ مرگشان را گواهی خواهد کرد اینجا می نویسم.

لینک نوشته های قبلی من هم اینجا ست.

http://sphinx.blogfa.com